Farnaz Zabetian's weblog

این روزها هر دانه ای را که می کارم
چوانه اش سرخ است
نمی دانم
دانه همان دانست
شاید خاکها عاشقند

من آبستن زخمی عمیق در سینه ام
که چون خزه ای سرخ درونم را گرفته

هر غروب پشت خط خاطرات آب می ریزم
شاید که باز گردند
و
من کودک شوم

اینجا زمان بی وزن است
و
عقربه های مست با مهتاب همخوابگی می کنند

دخترم
می خواهم برایت از پروانه هایی بگویم که هرگز پرواز را نیاموختند
اما تو به بالهایت اعتماد کن
شاعرانی که بی آنکه بدانند خندیدند و
دلقکانی که در پس دلهاشان گریستند
...اما تو بغض هایت را هرگز نخند
اینجا مرگ از مادر نزدیک تر است
گاهی بی آنکه مجرم باشی محکومی
بی قاضی ،قضاوت می شوی
یادت باشد در لابلای همین زندگی گاهی خمیازه هایی بکشی
برایت زمان را در قابی روی دیوار گذاشته ام
تنها نخواهی ماند

برف می آید
آدم برفی می سازم به یاد حرفهای تو
که چون آدم برفی
عمرشان به دیداریک آفتاب بود

رویاهایم را در صندوق گذاشتم
تا که پیت نیاید
خاطراتم را در شیشه های مربا
امید آنکه شیرین شود
خشمم را در باغچه کاشتم
...شاید روزی گل دهد
زنانگیم را روی بند آویختم
بلکه هوایی بخورد
یادت را زیر بالشم ،پنهان کردم
کسی چه می داند شاید در خوابهایم مهربان شدی

امروز پارو رفتگر میان دنیای من و یاد تو خطی بلند کشید
راستی برفها کی آب می شوند؟

پروانه ها هم گاهی آسمان را گم می کنند
من نیز سایه ام را
آنگاه که آفتاب می گریزد

زنی در من پنهان است بی آنکه بخوانمش گاهی پاسخ می دهد

چندیست از میا ن چشمانم اشک سالخورده ای می چکد که روی زمین را با هر فطره سرخ تر می کندو من مدام به کفشهای سفیدم می اندیشم

پشت احتیاط باد
راست و دروغش را تو بگو
بافنده ای نشسته است
که هرگز نمی خوابد
روزها را می بافد
...شبها را می بافد
این روزها جامه ام برای تنگ است
چه اشتباه گرمی
می خواهم عریانی را عادت کنم

می دانم
دیر آمده ام
پشت همین دقایق به ظاهر تکراری
ستاره ای مرا به چشن واژه های آسمان خواند
اما آن نیز به بطالت گذشت
...من دگر به تن شوری عشق اعتماد نخواهم کرد

به این زمان ورم کرده و کش آمده ، قسم
اگر قفس نبو د ،هرگز نمی پریدم
چگونه می توان
وقتی هنوزچراغ ها را برای آمدنت روشن می گذارند
گلایه ی ،بی خداحافظی رفتنت را
...برای بال رنگین پرواته ها بخوانند
چه بی تابند پیله های کرمهای بی سر انجام
بی شک
تواز باد خواهی آموخت
صبوری را
دیگر هیچ خیالی ذهن سرد زمین را مشوش نخواهد کرد

این روزها زیاد دیر می شود
ومن چه آهسته در زیر سقف فرو ریخته ی، این خانه
با رویاهایم همبستر می شوم
امروز خاطره تورا زاییدم
کودکی نارس که مدام فریاد می زد
...چه تجربه تلخیست
مادر یاد تو بودن